این شیوه، نه نشانه مدیریت، بلکه نشانه فقدان راهحلهای پایدار و تحولگرا در مواجهه با ناترازیهاست. هنر مدیریت انرژی، تعطیلکردن موتور تولید نیست. هنر مدیریت، توزیع هوشمند کمبود، کاهش خسارت و حفظ جریان تولید در شرایط دشوار است؛ بهویژه در زمانی که اقتصاد کشور بیش از هر دورهای به صادرات غیرنفتی و ارزآوری پایدار نیاز دارد. محدودسازی صنایع پیشران مانند فولاد خوزستان، آن هم بهصورت پیشدستانه و تکرارشونده، دقیقاً برخلاف همین ضرورت عمل میکند و عملاً همان اثری را دارد که تحریم خارجی دنبال میکند: کاهش تولید، افت صادرات و فرسایش بنگاههای مولد. مدیریت برق و گاز در سالهای اخیر نشان داده که مسیر آسان را برگزیده است؛ مسیری که بهجای اصلاح ساختار مصرف، توسعه زیرساخت و مدیریت بار، بار ناترازی را بر دوش صنعت میاندازد. نتیجه این رویکرد، انباشت خسارت، بیثباتی تصمیمگیری و تضعیف مزیتهای صنعتی کشور است. ادامه این مسیر، نه مسئله انرژی را حل میکند و نه به رشد اقتصادی کمک خواهد کرد؛ فقط هزینهها را از یک بخش به کل اقتصاد منتقل میکند و در این میان استانی چون خوزستان به عنوان قلب تپنده اقتصاد کشور بیش از سایرین آسیب می بیند چرا که پیوندی ناگسستنی میان اقتصاد و صنعت با اشتغال و مسائل اجتماعی استان وجود دارد و این محدودیت ها، بنیان زیست معیشتی و اقتصادی مردم استان را نیز هدف قرار داده است.
